Een lockdown is voor (bijna) geen enkele relatie een zegen - Gooisch... als lifestyle

Een lockdown is voor (bijna) geen enkele relatie een zegen

Het was ergens in maart. Ik belde mijn cliënten in de eerste week van de ‘intelligente lockdown’ die premier Rutte had afgekondigd. Ik moest hen in een Skype-gesprek vertellen dat hun rechtszaak voorlopig even was uitgesteld. Daarna beantwoordde ik het zoveelste telefoontje van een moeder die vanwege het coronavirus tijdelijk een andere omgangsregeling wilde. Tussendoor probeerde ik mijn meiden thuisonderwijs te geven. Het was op die ochtend dat ik naar buiten keek, de zon zag en dacht: deze wereld wordt nooit meer hetzelfde.

‘Coronababy’s of coronascheidingen?’ kopte een dagblad toen al. Aan die (extra) baby’s twijfelde ik een beetje, maar extra scheidingen; daar kon ik me van alles bij voorstellen. In China was namelijk ook een enorm aantal extra scheidingen te zien op het moment dat het land voorzichtig uit de lockdown kwam. En de waarheid gebiedt me te zeggen: ik ken niet veel stellen die een lockdown een zegen voor hun relatie vinden.

Wanneer je relatie al onder druk staat, is 24 uur per dag op elkaars lip zitten geen feest. Thuis werken, kinderen die online les krijgen, geen plekje meer in huis waar je even alleen kunt zijn, geen vriendinnen meer die je kunt bezoeken voor een wijntje, geen uitlaatklep… De meeste mensen houden hun relatie (nog) vol, juist ómdat ze ernaast hun eigen sociale leven hebben. Omdat ze twee keer per week naar de sportschool kunnen, af en toe een dagje de stad in gaan of zo nu en dan alleen zijn.

‘Ik kan de kinderen toch geen weken missen omdat zij panisch is?’

De eerste lockdownweken was ik vooral druk met brandjes blussen. Zo belde Dave, wiens scheiding ik drie jaar daarvoor had begeleid, me in paniek op. Zijn ex Alexandra wilde hun zoontjes permanent bij zich houden en een aantal weken afzien van het co-ouderschap. ‘Mijn vriendin werkt in de zorg en Alexandra is opeens als de dood dat de jongens hier thuis iets oplopen en besmet raken. Ik geef toe, ze heeft een zwakke gezondheid. Maar ze is panisch, wat kan ik doen? Ik kan de kinderen toch geen weken missen?’

Ook zag ik schrijnende gevallen van huwelijken die (nog) niet konden worden ontbonden. Rechtszaken die on hold werden gezet, leverden soms veel stress op. Voor het tot een rechtszaak komt, zijn er vaak al jaren van strijd aan vooraf gegaan. Bij mijn cliënt Sacha bijvoorbeeld, zou een rechtszaak begin april eindelijk duidelijkheid moeten brengen. Ze zou van de rechter te horen welk bedrag aan alimentatie ze zou krijgen en hoe vaak haar ex de kinderen mocht zien.

Sacha keek uit naar het einde van een slopende periode. Maar het coronavirus strooide roet in het eten en haar rechtszaak werd uitgesteld. ‘Alleen de zeer urgente gevallen worden behandeld’, was het standpunt van de rechtbank. Maar hoe urgent wil je het hebben in een mensenleven? Als je van de stress en de geldzorgen niet meer kunt slapen? Als je voormalige partner de kinderen op de meest onverwachte momenten opeist? Als je ex je leven nog dagelijks tot een hel maakt?

Verdriet en ontreddering via FaceTime

Tussen al mijn eigen strubbelingetjes (kinderen binnen houden, aan het werk zetten, mijn vader en moeder niet meer kunnen zien, de zorgen om een vriend die in het ziekenhuis belandde met corona) probeerde ik – zo goed en kwaad als het ging – mijn cliënten te helpen. Via FaceTime en Skype kreeg ik dagelijks een inkijkje in het verdriet en de stress die hen parten speelde. Ik zag de ontreddering, de ouders die worstelden met hun onmacht. Ouders die tegelijkertijd probeerden de veilige haven te blijven voor hun kinderen. Want juist die kinderen die ik op de achtergrond hun schoolwerkjes zag doen (en vooruit: soms ook elkaar de hersens zag inslaan), hadden vaak al zo’n heftige periode achter de rug.

Of ik de mediation uit kon stellen?

Het was denk ik de vierde week van thuisisolatie toen ik voor de tweede keer een online mediationgesprek had met Rick en Elsemieke. Het eerste gesprek was voor mij een beproeving geweest. In een live gesprek met een echtpaar valt je namelijk van alles op. De lichaamstaal, de manier waarop partners naar elkaar kijken, luisteren of juist niet luisteren. Sommige ogenschijnlijk kleine gebaren maken ineens patronen duidelijk. Maar door de slechte verbinding en de vertraging op het beeld (terwijl ik Rick of Elsemieke wel door hoorde praten) was ik die eerste keer bijna radeloos geweest.

Deze tweede sessie had ik een helder beeld én twee andere mensen voor me. Rick en Elsemieke oogden rustig en waren positief. In de tussenliggende weken hadden ze – in thuisisolatie – ingezien dat ze eigenlijk een verrekte goed team waren. Ze hadden hun meervoudig gehandicapte zoon terug in huis gehaald vanuit de zorginstelling. Hij was bang geweest en in paniek, maar was inmiddels de rust zelve. Het gezin, met nog twee thuiswonende dochters, liep opeens op rolletjes. Doordat ze afgesloten waren van de buitenwereld en het drukke sociale leven even stil stond, kwamen Rick en Elsemieke dichter bij elkaar te staan. Aan het eind van de mediation vroegen ze samen of we onze derde afspraak op de lange baan konden schuiven? Met een grote glimlach zei ik gedag, logde ik uit en klapte ik mijn laptop dicht.

Het laatste nummer van GOOISCH

Categorieën