Trouwen in Coronatijd - Gooisch... als lifestyle

Trouwen in Coronatijd

Tien jaar samen, zeven jaar geregistreerd partners en vier kinderen rijker vroeg Roy mij op oudejaarsavond (ein-de-lijk) ten huwelijk.

Als klein kind droomde ik al van die witte jurk, met een beetje kant of juist niet.. Afijn… je snapt wat ik bedoel. Inmiddels waren mijn twee zussen en mijn broer mij al voorgegaan en ging ik er niet meer vanuit dat er nog een huwelijksaanzoek in de pipeline zat. Ik keek tot in den treure naar “Say Yes to the dress” en had in de loop der jaren al wat hints laten vallen, maar die leken niet aan te komen. Tot Oud & Nieuw… toen ging mijn knappe vent op zijn knieën.

2020 kon nu al niet meer stuk! Dit jaar staat in het teken van mij en mijn mooie gezin. Dit jaar ga ik trouwen en hoe mooi is het dat onze vier kinderen hier deel van uit kunnen maken. Ik pakte direct mijn checklist erbij en ging vol goede zin aan de slag. Binnen mum van tijd hadden wij onze locatie, de band – de enige echte Trafassi – en de fotograaf geboekt.

Voor mijn trouwjurk reisde ik af naar Covers Couture in Utrecht, waar ik onder het genot van een glaasje jus d’orange – die bubbels kwamen later – verschillende jurken paste.

 

En toen was dat moment daar, ik was op slag verliefd!

De jurk, de trouwschoenen en mijn trouwring kon ik afvinken. Nu was het de hoogste tijd om goed voor mezelf te zorgen. Dus hing ik om de dag aan de gewichten, fietste ik me een ongeluk en nam ik iedere ochtend trouw mijn collageen shot van Supp24. Jaaa.. deze (zogenaamde) fitmom heeft duidelijk een missie en dat is stralen op onze grote dag!

Lekker ronddobberend, ik bedoel rondzwevend, op mijn roze wolk raakte ik niet uitgesproken over onze grote dag. En toen stond daar zomaar ineens Corona voor de deur.

Met alle ellende om ons heen durfde ik niet meer aan ons huwelijk te denken, laat staan er nog over te praten. En zodra ik er even aan dacht dan voelde ik me schuldig, schuldig tegenover alle mensen met grotere zorgen of problemen. Wat toch best een beetje vreemd is, want iedereen heeft zijn eigen tragedie. En dit is die van ons.

Inmiddels naderen wij het einde van de maand en komt onze huwelijksdag steeds dichterbij. Maar tot op heden weten wij niets. Op onze trouwkaarten hebben wij – vanwege het Coronavirus – niet tot nauwelijks response gekregen en onze locatie kan nog niets zeggen over het aantal gasten die zij mogen ontvangen. En soms… heel even, bekruipt mij het gevoel van teleurstelling of misschien wel van hectiek.  Wat wil ik, wat wil ik nu echt?!?

Iedereen wordt ineens geconfronteerd met een ‘probleem’ waar je totaal geen invloed op hebt. En het enige wat ons rest is daar op de best mogelijke manier mee om te gaan. Ik probeer er zo positief mogelijk in te staan en ben best bereid ‘concessies’ te doen. Maar nu komt het erop neer dat onze locatie maar 70 personen kunnen faciliteren en laat dat nu het aantal daggasten zijn.

Juist in deze tijd moeten wij de liefde kunnen vieren en daar ga ik voor. Nu afwachten waar onze locatie mee komt, zodat wij daarna stappen kunnen ondernemen.

Ben jij benieuwd hoe mijn verhaal afloopt? Volg mij dan op Instagram!

Het laatste nummer van GOOISCH

Categorieën