De Werkster - Gooisch... als lifestyle

De Werkster

In het eerste kwartaal van het jaar gaan mensen weer ontspullen, hun huis oppoetsen om het met de begin van de lente nog eens flink over te doen. Ik haat poetsen. Ja de plaat poetsen, dát doe ik graag. Maar ik kan nu werkelijk geen huishoudelijk klusje noemen waar ik echt van geniet. Sommige mensen hoor ik wel eens zeggen: ‘Ik heb lekker mijn ramen gezeemd.’ Dan kan ik alleen maar denken: Lekker?

Ik mag wel een broertje dood hebben aan het huishouden, maar ik ben wel heel erg gehecht aan schoon, spik en span en zeker opgeruimd. Dus verkeer ik mij al jaren in de misschien decadente positie dat ik een werkster heb. Althans, had…

Mijn eerste werkster sprak geen woord Nederlands, een oudere vrouw uit Polen, met een kapotte heup en een rookverslaving die ertoe leidde dat zij elk kwartier buiten haar sigaret stond te roken. Zo presteerde zij het ook nog om met één dweil en één emmer sop het hele huis een soort van schoon te maken. De wc die werd afgenomen met een lap waarmee zojuist de hal was gedaan…

Nee, ik zwaaide haar uit in het gebrekkig Nederlands. ‘Doei doei, ontslag.’

Goede werksters zijn schaars. Bijna niet te vinden, totdat ik via een vriendin een tip kreeg over iemand die nog wat uurtjes over had om te poetsen. Ze was een vrouw van goud, lekker snel, zeer netjes en ze sprak nog Nederlands ook! Daar was mijn redding, ik koesterde haar vanaf het moment dat ze die eerste dinsdagochtend was geweest. Alles, werkelijk alles was zo schoon. Zelfs mijn bed was opgemaakt op ‘zijn hotels’. Ze had zelfs mijn keukenkastjes inclusief kruidenrekje geordend en op alfabet gezet. Totaal zinloos natuurlijk maar een schoonmaakster die niet tegen rommel kan; maak me gek…

Dit ging een aantal jaar goed totdat ze aan de koffie tegen mij schoorvoetend vertelde dat ze elders meer kon gaan werken. Ik moest mijn tranen wegslikken en vroeg of ze dan niet telkens even terug wilde komen om mijn bed op te maken? En het WC-papier in dat mooie puntje te vouwen? Ik ging van vragen bijna naar smeken, maar ik begreep haar keuze wel. Zo’n werkster als haar heb ik nooit meer gevonden en ik denk altijd nog aan weemoed aan haar terug als ik de vouwen uit mijn dekbedovertrek zelf eruit aan het strijken ben…

Het laatste nummer van GOOISCH

Categorieën